جدیدا کلی حرف توی سرمه

اما حتی دیگ اینجا هم راحت نیستم برای گفتنشون...

هی مینویسم

هی پاک میکنم

نه ک کسی بخونه...نه

انگار دیگ با خودمم رودروایسی دارم...

از اینکه دیگران انتظار زیادی ازم داشته باشن و سعی کنم طبق اون انتظار پیش برم بدم میاد

ولی عاشق وقتاییم که دیگران دست کم میگیرنم اما نتیجه غافلگیرشون میکنه!

رقابتی که توش خیانت باشه رو دوس ندارممثلا من همه ی خودم و برای کمک بهت بزارم...راهنماییت کنم...بهت یاد بدم...صادقانهاما تو حتی کوچیک ترین کمک رو هم ازم دریغ کنی که هیچ، اگ دستت رسید هلمم بدی با سر بخورم زمین... که مبادا ازت جلو بزنمزندگی من همیشه پر از اینجور آدما بودهآدمایی که ادای دوستارو در میارن اما به وقتش از صدتا دشمن بدترن !درد اصلی هم اونجاست که میدونم!اما باید خودم و بزنم به نفهمی:)شاید چون حوصله ی اثبات چیزایی که واسم بدیهی ان و ندارم!اونم به آدمایی که میدونم چه بازیگرای خوبی هستن!

آره من همونیم که وقتی سرشار از استرس و اضطرابم یاد بلاگفا میوفتم:)))) نمیدونم چرا...

وضعیت اینستا یه جور کثافتی شده

که دیگ هر کی هرکاری ازش بعیده ارو داره انجام میده

فقط بخاطر لایک و فالو

توجه ملت به این مسخره بازیا تاریخ انقضا داره دوستان

بخاطر یه ماه تو چش بودن شرفتون و حراج نکنین :)

حالا توام برا ما قیافه بیا ، کی به کیه :))))

یه جمله ای چند وقت پیش شنیدم میگن هیچوقت کارات و هدفات و ... به دیگران نگو اینجوری نمیدونن باید به "چی" حمله کنن و چقدر درسته این حرف:)

هروقت کاری خواستم انجام بدم و راجبش به هرکی گفتم ، از خانواده بگیر تاااا دوست و آشنا...هیچکس فکر نکرد یه راه حل ، یه دید مثبت یا حتی یه "موفق باشی" ساده بگههمه انقدرررر همش زدن تا یه کرم توش پیدا کنن و بگن ولش کن ، فایده نداره:)تو هم هی به خودت میگی "گور بابای حرف مردم" اما...ته ذهنت همه ی اون کرمای پیدا شده ،حتی کوچیکتریناشون وول میخورن و وول میخورن تا بهت تلقین کنن "نمیتونی" ، "نمیشه" ، "نخواه"، "ولش کن" و...واس همین از وقتی این جمله "درمورد اهدافت به دیگران نگو تا ندونن به چی حمله کنن " و شنیدم و تصمیم گرفتم بهش عمل کنمیه جورایی به آرامش رسیدم:)الان دیگ هروقت به هدفام فکر میکنم فقط اون نتیجه ی قشنگش میاد جلو چشمم و بیشتر براش انگیزه میگیرم:)خلاصه که به هیچکس راجب رویاها و اهدافتون نگینبه خصوص اگه مثل من آدم رویاپردازی هستین و هدفای بزرگی دارین که حتی شاید برای اطرافیانتون خنده دار باشن :)نگین به هیچکس راجبشونفقط برای رسیدن بهش قدم بردارین و شروع کنین...حتی اگه شده با قدمای کوچیک :)

تا الان که (تا چند روز دیگه میشه ۲۴ سالم) هر هدفی داشتم

خداروشکر رسیدم بهشون و الان جاشونو دادن به هدفای بزرگتر:)

همین که وقتی انجامشون دادم و همین آدما با تعجب میپرسیدن "شد واقعا؟!"

بهم ثابت کرده اینکه میگن "نمیتونی" ، درواقع قضیه رو با توجه به سطح توانایی و انگیزه ی خودشون سنجیدن ، نه من:))